м.мятліцкі верш "чаканне сонца

ЂЂЂ Падзярэ, як   той раз! ЂЂЂ не згаджаецца няступлвая бблятэкарка. ЂЂЂ У школу пойдзе ЂЂЂ тагды!

ЂЂЂ Дай от  хлапцу чаго зяць! ЂЂЂ гучыць дзеда бас.

Пакуль дзед апрадвае сваю чытацкую прагавтасць, а бблятэкарка, усешыся за сталом, запаняе нейк там ЂЂЂхвармулярЂЂЂ, я паспяваю перагартаць цэлую кпу шматкалёрых часопса.

ЂЂЂ От бо! ¶зно етульк згроб!

Дзед Яхм выходзць з сянец. Строга-вусата втае паглядам гаманлвую чародку дзяцей. Ён перачыта усё прынесенае з бблятэк ЂЂЂ нясе  сетцы-авосьцы назад. ¶ я плятаюся зноку за м услед ЂЂЂ крочу паважна побач на вачах сябруко-суседзя. Мы абыходзм пакнутыя чэрвеньскм залным дажджам лужы на вулцы, прабраемся таптаным сцежкам, мошчаным кладкам каля плато, а то сям-там, як ля гежышынай лужыны,  па жэрдках перабраемся. ¶ вось, нарэшце, ужо  цэнтры вёск, ля клуба  калгаснай канторы. У сценах дралянага клуба, як як бы навс над вялзнаю лужынай прыстанню-ганкам,  месццца бблятэка. На ганак дабраемся, агнаючы клуб. Дзед задага перабрае на палцах кнг ЂЂЂ пакуе ЂЂЂсеткуЂЂЂ пад назркам вечна незадаволенай, тостай, як Раманава борць, бблятэкарк.

Прыпамнаецца яшчэ дзедаская старая хата. Стаяла на процлеглым баку вулцы ад бацькоскай новай. Рослы сад ЂЂЂ тварэнне душы  рук майго дзядзьк-агранома ¶вана: ружавашчокя жытнк, спель вшань-галак, чорныя, чырвоныя  жотыя слвы, мядовы пах грушЂЂЂ Града клубнц на сонечным баку, каля пограба. ¶ я, малы, праз шчылны плоту падаю буйныя спелыя ягады мурзам-пагодкамЂЂЂ ¶ рук бабул Антос. ¶ ёмкая алюмневая мска  х, поная ягад. ¶ голас, як праганяе мяне з грады, ЂЂЂкеб не тары каляны, як трахтар!ЂЂЂ. ¶ лагодная смешка на яе ссечаным маршчынам твары: ЂЂЂБярыце во, дзетачк, спажывайцеЂЂЂ.

Н таго кутка (спляжыла мелярацыя), н той вёск (сцёр з твару зямл Чарнобыль) ужо няма  жывых. А гэта ЂЂЂ чуты душою свет, адкрыты ён на сх зямных шырэчах, той вядомы табе аднаму абсяг, на якм  скрык першы,  крок першы.

АПОШН¶ ЖЫХАР СТАРОГА ПАЛЕССЯ